Gisteren was het dan zover, het Zeeuws kampioenschap marathon schaatsen. 2 weken van te voren wist ik al dat de wedstrijd 13 december zou plaatsvinden, maar ik twijfelde of ik conditioneel wel goed genoeg was na 2 griepjes.

De dag zelf (ongeveer 3 uur van te voren) besloot ik om toch mee te doen, want ja ik had immers mijn derde plaats van vorig jaar te verdedigen. Zo gezegd zo gedaan. Ik ging heel zenuwachtig naar de wedstrijd toe. Uiteindelijk heb ik mij toch ingeschreven en dacht "nu kan je niet meer terug" Na het opspelden van mijn nummer (98) ben ik gaan inrijden. Precies driekwart ronde voor de start ging ik nog "lekker" onderuit. Achteraf wel goed, want dat haalde de spanning uit mijn lijf. Toen de start... Na 2 loze ronden ging de wedstrijd echt beginnen. Ik wist dat de eerste rondjes het hardst zouden gaan dus ik was erop voorbereid. Helaas kon ik niet echt goed in de groep komen dus besloot ik er buitenom te rijden. Na vijf ronden dacht ik "pff, dit ga ik niet redden" vervolgens "Ik heb niet voor niets betaald dus rijden". Kort daarna dacht ik aan de training van vrijdagavond "Rustig blijven, je benen rust geven en dan knallen". 8 ronden voor het einde kwam ik wel heel makkelijk uit de bocht en reed ik zo de groep voorbij en ja...dan zit je op kop. Ik twijfelde tussen door knallen of me terug laten zakken.

Mijn vriend riep "laat je maar terug zakken, ze komen je toch wel halen". Hij bedoelde dus achteraf rijd je niet kapot gewoon rustig door schaatsen zodat je nog wat over houdt. (dat is de onervarenheid) Uiteindelijk zat ik weer op de plek waar ik vandaan kwam. (4e positie van de vrouwen). Het laatste rondje zat ik te ver van achteren waardoor ik stom genoeg alleen maar op de derde plaats zat te letten i.p.v. de tweede, laat staan de eerste. De tweede kon ik dus niet meer hebben omdat ik daar gewoon niet met mijn gedachte bij was, ik dacht alleen "vorig jaar heb ik mijn tweede plaats afgestaan, nu pak ik mijn derde, die geef ik niet weg". Zo gezegd zo gedaan. Mijn bochten liepen iedere keer heel makkelijk dus voor de bocht ben ik over de derde vrouw heen gegaan waardoor ik de derde plaats over nam en de laatste 200meter door heb getrokken tot aan de finish. Het verdedigen van de 3e plaats is mij weer gelukt!

Tijdens de prijsuitreiking kregen wij een medaille en een bos bloemen. Toen we thuis kwamen heb ik gekeken naar de rondetijden. Ik had niet echt het idee dat het harder was gegaan dan vorig jaar, maar daar zat toch nogal een behoorlijk verschil tussen. Conditioneel ben ik dus toch zo slecht niet als dat ik dacht. Hopelijk kan ik 24 januari 2009 bij de clubkampioenschappen nog een flinke stap voorwaarts maken.